Uzdrowisko „Szczawno - Jedlina" oferuje kurację pitną wodami leczniczymi ze źródeł „Dąbrówka", „Mieszko", „Młynarz", „Marta", „Charlotta”, które są pod stałą kontrolą chemiczną i bakteriologiczną.

Historia
Pierwsze historyczne wiadomości o istnieniu źródeł wód leczniczych w Szczawnie - Zdroju pochodzą z I połowy XIII w. W trakcie wykonywania na początku XX wieku prac mających na celu renowację ujęć odkryto studnie wykonane z belek uszczelnionych iłem, których wiek ustalono na okres I-II w. p.n.e. Najwcześniej poznane jest obecne źródło "Mieszko".

Pierwsze opracowanie naukowe dotyczy tego właśnie ujęcia (C. Schwenckfelt 1600 r.).
Wiek XVIII przynosi popularyzację uzdrowiska. W 1768 r. opublikowano pracę o źródłach wód leczniczych m.in. Szczawna i Jedliny. Od tego czasu zaczęła się regularna eksploatacja wody. W 1800 r. odkryto źródło "Młynarz" natomiast w 1816 r. utworzono oficjalny zarząd źródeł. Nad ujęciem "Mieszko" powstał budynek pijalni. Rok 1835 przynosi odkrycie źródła "Dąbrówka", które początkowo nie było eksploatowane. W 1894 r. oddano do użytku nowe, wzniesione w miejscu spalonych, obiekty Pijalni Wód Mineralnych i hali spacerowej. W 1904 r. podczas przebudowy budynku mieszkalnego przy obecnej ulicy Sienkiewicza odkryto źródło "Marta".
Jednocześnie zarysowało się niebezpieczeństwo skażenia źródeł przez silnie zanieczyszczone już wtedy wody potoku Szczawnik. Wzrastało też zapotrzebowanie na wodę mineralną.
W 1908 r. powierzono firmie A. Scherer renowację ujęć. Prace rozpoczęto od przesunięcia koryta potoku Szczawnik poza najbliższy rejon źródeł. Następnie odkryto obszar przyźródłowy do litej skały i oczyszczono go za pomocą wody i szczotek, po czym zlokalizowano cały szereg wypływów wód, które ujmowano prowizorycznie wałami z iłu w celu zbadania charakteru chemicznego. Po ich rozpoznaniu większe wypływy ujmowano dzwonami, natomiast mniejsze zdrenowano i doprowadzono do odpowiednich ujęć dzwonowych - gazoszczelnych. Łącznie wykonano 42 ujęcia. Ujęcia dzwonowe - gazoszczelne eliminują ucieczki dwutlenku węgla i zapewniają izolację wód mineralnych przed wpływem czynników zewnętrznych. Eksploatacja wody odbywa się samoczynnie.
Wykonany w latach 1908 - 1912 system ujęć i transportu wód leczniczych był wzorcowy na skalę światową. Dzięki starannemu wykonaniu i właściwej konserwacji działa bez istotnych zmian do dnia dzisiejszego.

Geneza wód
Przypuszcza się, że środowiskiem mineralizowania się wód jest kompleks utworów karbońskich. Wody podziemne infiltrujące w rejonach wychodni i strefach linii uskokowych nasycane są dwutlenkiem węgla i wchodzą w reakcje wymienne ze składnikami otaczających skał. Różnorodność elementów zawartych w wodzie jest następstwem zróżnicowania otaczającego materiału skalnego. Pochodzenie wolnego dwutlenku węgla należy wiązać z młodym wulkanizmem trzeciorzędowym. Gaz gromadzony jest w osadach karbońskich niecki śródsudeckiej a o jego obecności świadczyły częste ekshalacje w kopalniach węglowych Wałbrzycha. Drogami krążenia są wszelkie zaburzenia tektoniczne.
Dla szczawieńskich wód leczniczych charakterystyczne są niskie wydajności, niewysoka mineralizacja, szybki wpływ opadów na wydatek oraz wyraźne zmiany tego parametru i temperatury związane z porami roku. Na tej podstawie należy sądzić, że zasięg krążenia szczaw nie jest rozległy ani głęboki.
Wody lecznicze Szczawna Zdroju ze względu na złożone warunki geologiczne i środowiskowe są objęte regularnymi obserwacjami chemicznymi i bakteriologicznymi.
Jest to kontynuacja pomiarów i obserwacji prowadzonych jeszcze przed II wojna światową.